Toscane 2017, dag 1 en dag 2

Florence, stad voor alternatieve handel
Het is een bijzondere tentoonstelling onder de kerk van San Lorenzo in Florence. Hedendaagse kunstenaars hebben een tentoonstelling met het thema van de kruisiging. Ik ben vooral onder de indruk van de manier waarop een kunstenaar zwemvesten laat zien op verschillende manieren. Het meest in het oog springt een gekruisigde Jezus met een zwemvest. Tja,  waarom zijn we soms zo onverschillig tegenover al die drenkelingen in de Middenlandes Zee en maken we ons wel druk om die ene dode die aan het kruis hing?  Een boot met Jezussen versterkt nog dit beeld.

Het is de derde keer dat we in Florence zijn, dat maakt dat de noodzaak om alles te willen zien in één dag niet meer zo aanwezig is. We genieten vooral ook van de leuke fietstocht langs de rivier de Arno. We verblijven immers zes kilometer ten oosten van het centrum in een 13e eeuwse molen, ook aan het water. We slapen in de oude, met dikke muren gebouwde, toren. Een bijzondere kamer, alleen te bereiken via een smalle wenteltrap.

In de binnenstad heb ik ook oog voor de manieren waarop mensen bezig zijn met alternatieve handel. Je tekent wat op de stoep (heel goed gedaan overigens), je slaat wat op emmers en deksels (maar dan wel super ritmisch), je legt wat replica’s op de grond. Het echte ambachtelijke bedelwerk is amper aanwezig. Deze handel brengt me wel op een idee om binnenkort nader uit te werken.

Hoe gang dit eigenlijk in de tijd van de Medici? Wat was toen de alternatieve handel? Michelangelo niet, die werkte gewoon in opdracht. En dat geldt ook voor al die andere namen die ik lees onderweg. En dat terwijl de namen van de kunstenaars in de San Lorenzokerk me onbekend zijn en blijven. Zoals al die drenkelingen die geen naam krijgen. Vergeten doden. Behalve die ene die aan het kruis is gestorven. Ongetwijfeld goede marketing.

Tenerife 2016/2017

Tenerife was verrassend warm, zowel in het noorden waar we een huisje huurden bij Pieter in San Juan de la Rambla als in het zuiden in het drukke Los Cristianos.

Een vakantie die in het teken stond van lekker eten (bij visrestaurants), lekkere wijn drinken, wandelen en genieten.

Nadeel was dat ik al op de heenreis, in het vliegtuig, last van mijn rug kreeg. De eerste week was het nauwelijks mogelijk een fatsoenlijke stoel te vinden. Hierdoor was de patio voor mij een plek om te vermijden. 

Het ochtendritueel: heuvelop lopen naar het dorp, joggen, naar de winkel voor brood. Vervolgens een locatie bezoeken, zoals de Teide of kleine dorpjes, voor het donker terug en eten in één van de vier visrestaurants. Dorada was mijn favoriete vis.

Oud en nieuw was rustig, we zijn buiten gaan kijken, maar echt spannend vuurwerk was er niet te zien.

In Los Cristianos was ook het lopen ’s morgens onderdeel van het ritueel. Tineke en ik zochten ook nu dorpjes op om te genieten van de zon. Pas de laatste middag hebben we gebruikt om wat te winkelen.

Met de ferry naar Farol

Thuis dacht ik: die pet hoeft niet mee, de weersvoorspellingen zijn niet zo best. En nu zit ik met een hoofd alsof ik ergens tegenaan gelopen ben. De ferry heeft ons vanmorgen naar een eilandje gebracht voor de kust. Welkom in Culatra. Een vissersdorpje met enkel wat restaurantjes en wandelpaden richting strand. We kunnen gelukkig wel wat water kopen voor onderweg. Er is een schooltje. Wil je hier je kinderen naar school laten gaan? Wil je hier opgroeien? Ik weet het niet. Het is rustig, verkeersvrij, maar afgelegen. Altijd zul je met de boot naar het vasteland moeten. We wandelen langs het strand richting vuurtoren. Daar hebben we geluk en kunnen we op de enige plek waar drinken en eten is een fijne stoel bemachtigen. Lezen, een olijfje nuttigen. Genieten. Om naar een wc te kunnen aan deze kant van het eiland moet je een sleutel vinden. Om vier uur brengt de ferry ons weer van Farol naar Olhao.

Y

Quarteira, dinsdagavond

Als we een straatje inlopen in de volkswijk van Quarteira zien we een verbouwde garage. Tenminste, dat denk ik. Als we naar binnen lopen zijn we in een soort van café. Er is een toog en er zijn drankjes te krijgen tegen vooroorlogse prijzen. Zitten kun je op een kratje. Het is tegen zeven uur en er lopen ook enkele bouwvakkers naar binnen. De eigenaresse komt met haar één meter vijftig nauwelijks boven de toog uit. Hier ga je niet naar toe om een avondje te kaarten, maar om na het werk even een slokje weg te tikken. Wij kiezen voor de port. Een mooi moment.

Piri Piri

Vlees of vis? vraagt de ober. We zijn net naar het restaurant Piri Piri gewandeld, zo’n twee kilometer van ons appartement in Quateira. Meer vragen heeft hij niet nodig, want als we vlees bestellen krijgen we gewoon eerst brood met olijven en vervolgens kippensoep. De salade en het vlees volgen al snel. De wijn is prima van kwaliteit. Na een toetje en twee kopjes koffie moeten we afrekenen, 24 euro. Het restaurant ligt in een volkswijk buiten de ringweg, de opmaak is minimaal. Hier ga je niet naartoe vanwege fadomuziek, gezellige nisjes of iets anders. Het is gewoon een ruimte waarin ook twee toiletten zijn gebouwd en waar de tafels in rijen staan.Na afloop is het heerlijk terugwandelen langs de boulevard om de wind te voelen en enkele druppels regen.

Dit is zondagavond in Quarteira.

Waffle House

Usa reis 2016 dag 35, slot

Een Waffle House is ‘jeugdsentiment ‘ voor ons, we ontdekten ze de eerste keer dat ik in Amerika was. Het is een gezellige, drukke ontbijttent. En vandaag zien we de eerste  tijdens onze trip 2016. We krijgen een plaats aan de bar en kunnen alles eens goed overzien. Er werken negen mensen op een oppervlakte die kleiner is dan in menig studentenhuis. Hier moet alles optimaal ingespeeld zijn op elkaar. Er zijn vier dames die contact maken met de klanten, dat kan gaan om bestellingen op te nemen, bestellingen te brengen, de kassa te beheren of om algemeen overzicht te houden, een leidinggevende.  Soms wurmt zich nog een vijfde dame tussen de werknemers om voor schoon/vuil te zorgen. Met de rug naar iedereen toe werken vier heren. Heer één, duidelijk leidinggevend, krijgt de briefjes van de bestellingen en roept af en toe wat en bakt zelf de wafels. Heer twee maakt de hashbrowns, heer drie bakt de eieren en heer vier bakt spek of worstjes. Het geheel komt op verschillende borden en op de een of andere manier krijg je precies wat je hebt besteld. Ik laat mijn wafel staan, het is teveel. Dame één (van de bestelling) geeft me een doggy bag, stroop, boter en silverware (plastic wegwerpbestek). En ’s middags kan ik nog heerlijk van mijn wafel genieten.

Na een bezoek aan een outlet, downtown Denver (voor de winkel Twist and Shout), brengen we de koffers naar het hotel, auto naar de airport en als de vijf nèt in klok zit zijn we klaar. Morgen vliegen.

Luistertip: Sturgill Simpson, A Sailor’s Guide to Earth

Team BandB

Usa reis 2016 dag 34

Team NL stuurt Yuri van Gelder naar huis, dat is het grote sportnieuws van afgelopen week. Team USA gaat voor veel goud op de Olympics in Rio de Janeiro. En nu blijkt dat veel van deze Amerikaanse atleten trainen op het Olympic Training Center hier  in Colorado Springs, zowel voor de zomerspelen als de winterspelen. Ideaal klimaat hier en lekker op hoogte (ongeveer 1600 m). Tineke en ik maken een tour door het Olympic  Center  en bezien en bewonderen de manier waarop de Amerikanen hun sportieve helden begeleiden en eren.  Alleen al dat je het centrum kunt bezoeken maakt dat de atleten helden worden. Buiten brandt een olympische vlam.

Vandaag ook een bezoek aan Old Colorado, een wijk buiten de stad, met een framer’s market en soms heel bijzonder winkels.

Team BandB maakt zich op voor de terugreis. Missie geslaagd.



Een heerlijke dag voor de goden

Usa reis 2016 dag 33

Het viel me al op dat er in Colorado Springs veel kerken zijn. Blijkbaar wil elk klein groepje met een mening  over Jezus een eigen gebouw. Dat het ook anders kan bewijst de Cadet Chapel van US Airforce even buiten Colorado Springs. De kapel ‘herbergt’ een protestantse kerk, en een katholieke, joodse en boeddhistische kapel. Er is ook een moskee, maar die is voor ons onvindbaar (#jammer). Zo kan het dus ook. Als we dan toch van God houden, laten we dan dicht bij elkaar blijven. De architectuur van de airforcegebouwen verwijst wat mij betreft direct naar Mondriaan en dat  maakt me enthousiast. ’s Morgens zijn we dan al in de Garden of the Gods geweest. Een park even buiten de stad met groen en rood. Miljoenen jaren geleden zijn  hier bijzondere rotsformaties ontstaan. Sommige staan op scherp, zoals de Balanced Rock. Het is er heerlijk wandelen en we worden ook nog eens verrast door Bighorn Sheeps bovenop de rotsen.

Vanavond, na een lekker diner bij een Vietnamees restaurant, moet ik mijn id laten zijn bij het bestellen van de margarita’s. Ik geef mijn rijbewijs, de jongen achter de toog kijkt er geinteresseerd naar, vraagt van welk land dit is en, na mijn antwoord, wil hij iets meer weten over de EU. Omdat hij tevreden is over mijn antwoorden krijgen we de drankjes gratis. We raken, tijdens het schuilen voor de regen, bij de Hawaiaanse Mexicaan, in een goed gesprek met Scott en zijn vrouw Brendy, beiden eind twintigers schat ik.  Over de beperktheid  van de Amerikaanse politiek, over Europa, over muziek. Elke dag heeft wel zijn mooie gesprekken, zoals vanmiddag met Tim, de eigenaar van het huisje, over milieu, over werken als je ouder bent (en je maar in de systemen moet passen, heel herkenbaar!). We hebben het goed in Colorado Springs.

Bij thuiskomst, na een kort ritje in het donker, in de regen, op de fiets, zet ik Dillard & Clarke op, the Fantastic Voyage. een luistertip!



Bachelor Days

Usa reis 2016 dag 32

Voor de tweede keer vandaag gaan we naar de Taco Shop, een Hawaiaans Mexicaans restaurant, op het terrein van het plaatselijke College, en enkel om margarita’s te drinken. Tineke neemt haar margarita zonder ijs, zodat de serveerster, die ons ook nog van de vorige avond herkent en begroet, een Amerikaans colaglas volschenkt. We zijn toch op de fiets. Huisgemaakte margarita, genieten. Naast ons gaat een jonge man, ook op de fiets, zitten en we beginnen een praatje. Zijn vrouw en dochter zijn momenteel in Europa en hij geniet van twee weken alleen thuis, zonder verplichtingen. Hij is opgegroeid op Long Island, verhuisd naar Arizona, terechtgekomen in Colorado en al in 46 staten geweest. Inclusief Hawai en Alaska. Grappig dat iemand dat zo precies bijhoudt. En het bevestigt wat we zien: jonge Amerikanen gebruiken het gehele land om te wonen. En dat terwijl wij ons zo door onze grenzen laten begrenzen. Bij het afscheid wensen we hem nog fijne bachelor days. Hij geniet zichtbaar.

De dag vulde zich met het gevoel een inwoner van Colorado Springs te zijn. Wat fietsen, soms op de tandem, naar de bakker (Dutch Bakery Boonzaijer), naar het centrum, naar de Taco Shop. Eten bij Melting Pot, het fondue restaurant.

Vandaag gekocht en beluisterd: Nathaniel Rateliff, I need never get old



Writer’s cottage

Usa reis 2016 dag 31

We verblijven in de Writer’s Cottage, een leuk tuinhuisje, voorzien van alle gemakken, in een sjieke villabuurt in Colorado Springs. Gastheer Tim is erg aardig, spraakzaam en heeft de koelkast volgezet voor ons en ja de fietsen en de warm water tube zijn ook voor ons. Ik verbaas me ’s avonds over de breedte van de straten. Ons huisje is gelegen in een authentieke wijk in het noordwesten. “Ik kom nooit in het nieuwere Colorado Springs”, zegt Tim. Hij heeft ook tips voor eten en één daarvan, de Taco Shop, vind ik al geweldig, met supergrote Margaritha’s  voor drieeneenhalve dollar.

Mooi einde van een dag die begon in de Sand Dunes (veel bewolking) en waarbij we ook het Prison Museum in Cañon City bezochten. Het bijzondere van dit museum is dat het gewoon naast een in gebruik zijnde gevangenis ligt.

Luistertip: He’s in the jailhouse  now  (div uitvoeringen)