Epiloog

EpiloogAzie 2017, dag 46
Op weg naar huis, vanuit school, liggen er ineens offertjes op de stoep. Ik denk dat dit gedaan is door ouders van de Koreaanse school. Ook dat is Singapore. Alice verzorgde vanmorgen in de tuin voor het opnemen van de menu’s. Bijna leek dit op een cabaretact. Met haar telefoon leek ze aan tafel een spelletje te spelen. Maar nee, ze bediende de restaurantapp. Ook dat is Singapore. 

We brengen een bezoek aan de Botanical Gardens. Laatste dag van onze reis. Veel foto’s van samenzijn worden gemaakt met de selfiestick. Ter Herinnering.

Tja.

Yellow Snow

Azie 2017, dag 45
” Happy Birthday, dear grandfather Peter, Happy Birthday to you.” Het personeel van de Pizzeria zingt me toe. Voor me staat een grote portie tiramizu met één kaarsje. Uitblazen gaat me nog goed af.

Het is inderdaad wat verlaat deze verjaardags’taart’, maar zelf heb ik daar vorige week niet aan gedacht. Taart zit niet zo in mijn systeem. Maar taart zit wel in het systeem van Imke. Het is een mooie afsluiting van dit etentje in de komende nieuwe buurt van Koen, Kim en de kids. De eerste test ‘hoe zijn hier de restaurants’ lijkt me geslaagd.

Het is een afsluiting van een dag die ons bij het Birdpark bracht (geweldig mooi!), bij the Cloud Forest (Explore the tropical highlands amidst orchids, pitcher plants and ferns from the cool-moist Tropical Montane region. Be amazed as you encounter the world’s tallest indoor waterfall at 35 meters and descend through the surreal mist-filled Cloud Walk and Treetop Walk.) en bij the Flower Dome (Enter a world of perpetual spring! Replicating the cool and dry Mediterranean climate, Flower Dome showcases exotic plants from five continents which are displayed in nine different Gardens. Wander amongst thousand-year-old olive trees and unusual Baobabs as you take in sights of the Flower Field Display.)
Luistertip: Don’t eat the yellow snow van Frank Zappa (omdat Mas en Imke weten dat je de gele sneeuw niet moet eten)

Familiedag

Azie 2017, dag 44
Een foodcourt is toch eigenlijk een prachtige uitvinding. Je kiest een tafeltje en onthoud je nummer. In ons geval nummer 321. Dan ga je voor gerechten bij de twintig tot dertig aanbieders. Je betaalt en de gerechten komen even later naar je tafeltje toe. Ideaal als je met een groepje bent. Mas kiest voor Chinees eten: dumplins. Imke wil Indonesische satee. Met Koen haal ik enkele Indiase en en enkele Thaise gerechten. En wil je meer? Gewoon bijbestellen. Dit foodcourt, op loopafstand van waar Kim en Koen wonen, is best wel groot. Er kunnen zeker tweehonderd mensn tegelijk eten. En het is er druk.

Ik heb vanmorgen eerst uitgebreid gezwommen en gespeeld met de kinderen in de vele zwembaden.

’s Middags bezochten we Sentosa, een heel eilland alleen voor fun, met een Universal Studios, maar ook met een strand. Omdat de regen met bakken uit de hemel valt kiezen we voor een 4D film.

En Mas volgt een judoles bij de Nederlandse Club.
Luistertip: Family Affair, Sly Stone

Ganesha

Azie 2017, dag 43
Vriendelijk geeft de vrouw antwoord op mijn vragen. Dit is mijn kans. Het gebeurde me niet eerder dat ik in een Hindoetempel iemand tegenkwam die Engels praat.

Ze begroet altijd eerst Ganesha, de olifantengod. Dan gaat ze naar de andere goden. Nee, ze ziet de tempel niet als een communityplek. Wel vertelt ze nog dat er elke twaalf jaar een volledige renovatie plaatsvindt. Ook dit jaar, jammer voor ons.

En even vriendelijk maakt ze een eind aan het gesprek.

We volgen een wandelroute uit de Lonely Planet door Little India in Singapore.

De route brengt ons bij een Boeddhistische tempel, een Chinese tempel, langs een Methodistenkerk, langs twee moskeeën en langs typische Indiawinkels en restaurants.

Als we thuiskomen zit Koen al bij het water. Mooi weerzien!

Na zijn lange reis kan hij het nog opbrengen om ons, met Kim en de kids, een stukje downtown te laten zien, grote koloniale hotels, het water en een uitgaansstrook. Maar hij komt eigenlijk slaapwandelend weer thuis.

En ach, iedereen is moe.
Luistertip: Govinda van Kula Shaker

Gardens by the bay

Azie 2017, dag 42b
Het is een speeltuin, een waterfeest, een Chinese tuin, een Indische tuin, een Mexicaabse tuin, een lichtfeest…… we zijn na een middag en een avond nog steeds niet klaar bij de Gardens. Het fantastische gebouw op de achtergrond is het hotel Marina Bay Sands, met een prachtig dak waar een zwembad op ligt van 150 m lang. 
Muziektip: here comes the sun, George Harrison ( komt vaak langs tijdens het picknicken bij het waterfeest.)

Hollandse School

Azie 2017, dag 41
‘Opa, trek niet zo’n boos gezicht.’

‘Opa, niet zo gek lachen.’

Ik zit met Mas en Imke achterin de auto. Tineke en Kim zitten voorin. We hebben zojuist de kinderen opgehaald op de Nederlandse School. Regen, regen en regen. Om kwart over drie valt het met bakken naar beneden en het blijft de rest van de middag en avond hard of zachtjes regenen. Een paraplu is hier vereist als je onderweg bent.

Ik heb deze ochtend al de school kort mogen bekijken. Mooi om te zien hoe de kinderen zich al zo snel hier thuis voelen. Voelt goed.

’s Avonds in het restaurant zie en hoor ik dat Imke, zes jaar, al kleine bestellingen in het Engels kan doen. Hoe snel gaat dit!

Wij zijn 41 dagen onderweg voor onze zomerreis. Kim, Koen (deze week even in de USA), Imke en Mas wonen 44 dagen in Singapore. Een definitief huis is nog niet gevonden. De koffers staan nog her en der. Ik leef zelf al zo’n zes weken met een koffer en kan me goed voorstellen hoe fijn het is als je eindelijk gesettled bent.

We stappen vandaag voor het eerst in de Singapore-wereld. Niet te vergelijken met andere steden die ik ken. Schoon, dat wist ik al. Maar ook de metro is goed en modern geregeld. En de mensen lopen rustig, dringen niet voor, tonen respect voor zitplaatsen voor ouderen (die blijven ook in een overvolle trein onbezet). Aangeleerd gedrag?

We waren vanmorgen in een winkelcentrum in Orchard waar je niet meer weet waar je bent of loopt of leeft. Er is geen buitenwereld. Alleen winkels.

Een bijzondere wereld. Met als herkenning een Hollandse School.
Luistertip: Rain, rain, rain van Roxy Music

Leestip: hoe ik mijn verjaardag vierde van Remco Campert.


Airplane graveyard

Azie 2017, dag 39
Bizar! Surrealistisch! Locatie voor film. Ik weet niet precies met welk woord, of met welke woorden, ik het panorama moet omschrijven. Midden in een woonwijk, aan een grote weg, in het oosten van Bangkok, ligt een kerkhof voor vliegtuigen. Het is geen toeristenplek, het is privégebied. Er woont een gezin in een hut, en zij laten je voor een kleine vergoeding toe. Het hek gaat van het slot en daar staan we dan! Tussen wrakken van vliegtuigen. Wellicht staan ze hier omdat iemand het plan had om alles van waarde op een Thaise Marktplaats te zetten. Zijn de vliegtuigen gecrasht? Of zijn ze gewoon afgedankt? Ik loop over een vliegtuigvleugel, dat heb ik altijd al eens willen doen. Ik bekijk een bagageruimte, best groot eigenlijk. Ik loop naar een cockpit. Vanwege het vele onkruid zijn niet alle toestellen te bereiken. 

We kwamen hier door een watertaxi (of beter: waterbus) te nemen. Op zich al de moeite waard! Éen keer overstappen en na 22 haltes zijn we er.

We besluiten deze dag met een voorstelling over Muay Thai in Asianique. Prachtig vormgegeven met veel geluidseffecten. Een combinatie van acrobatiek, Thaiboksen en geschiedenis. De voorstelling eindigt met twee gevechten.

Voor wie meer wil zien: https://youtu.be/W2Ih4pf3Xro
Luistertip: Get Ready van Rare Earth ( draaien ze vanavond ergens in de straat). 

Chao Phraya, Bangkok

Azie 2017, dag 38
Het is de rivier de Chao Phraya die Bangkok in tweeen deelt. Wij besluiten om vandaag alleen activiteiten te doen die direct aan de rivier liggen, zodat we lekker veel en lang in de expressboot zitten.

Nonthaburi: een stadje ten noorden van Bangkok, we bezoeken de markt en proberen wat nieuw eten uit.

Wat Arun: prachtig fotogeniek tempelcomplex.

Asiatique: een nieuw modern uitgaansgebied in het zuiden.
Luistertip: River Man van David Sylvian

Kao San Road

Azie 2017, dag 37

Het is een wereld om naar te kijken. En dat doen we. Op maat van de muziek, alsof alles wat zich voor onze ogen voltrekt theater is, volgen we de mensen. Vakantiegangers die op zoek zijn naar een eettentje, vakantiegangers die op zoek zijn naar een Thaise; verkopers van souvenirs, schorpioenen, schilderijen, massages, t shirts, Italiaanse kleding, kikkergeluiden. Het is er allemaal. Dit is de omgeving van Kao San Road.

En de dj van Madame Musur draait Roxy Music, Love is the Drug.

Mooie mensen vandaag

Azie 2017, dag 36
De overbuurvrouw, van het miniwinkeltje en minirestaurantje, komt nog snel wat brengen voor ons. We staan op het punt om met onze brommers naar de pier te gaan waar de boten vertrekken die tochten maken om de roze dolfijnen te bekijken, zo’n kleine 30 km verder. Het is tien voor zeven in de ochtend, we hebben nog niet gegeten, maar zij heeft een soort zachte glibberige groene koek voor ons. Netjes ingepakt. Het zijn deze spontane acties van onbekende mensen die het hier zo bijzonder maakt. Als ik ’s middags bij deze zelfde buurvrouw een flesje bier koop, krijg ik er weer twee bananen extra bij.

Onze eigen host, Joy, is een Thaise vrouw die hier in het verblijf alles alleen regelt. Ze verzorgt de kamers, doet de was, is ondertussen met de tuin bezig, of de hond, regelt zelfstandig wat er te regelen valt. En altijd is het: no problem. Vandaag heeft ze geregeld dat we niet met een privetaxi gaan vertrekken, maar met een minivan. Scheelt voor ons weer bijna de helft in de kosten. We hebben de brommers langer dan de afgesproken vierentwintig uur nodig, om naar het restaurant te rijden, ook geen probleem.

Bij de dolfijnenpier aangekomen stopt er ook een politieauto en twee agenten stappen uit. Ze maken een praatje met de locals, zijn ontspannen en nemen met hun mobiel foto’s van ons. Op mijn beurt wil ik dan ook wel met oom agent op de foto. Altijd serieus kijken in zo’n geval.

En de bootsman is zo’n man die Tineke met extra veel zorg en respect behandelt. Steun geven bij het uitstappen, vasthouden bij glibberige tegels, steun geven bij het instappen. Hij zorgt ervoor dat we de roze dolfijnen (die overigens grijs geboren worden) goed te zien krijgen. Daarvoor haalt hij ‘onderweg’ op zee wat vis op. Dan kan hij de dolfijnen voeren.
Nog voor het middaguur hebben we er alweer een volle dag opzitten. Want vanmorgen om kwart voor zes zwom ik al in de zee om daar de zonsopgang te mogen bewonderen.
Luistertip: Joy, Harry Nilsson