Me, myself and I

Azie 2017, dag 13

Tussen vijf en zeven uur zitten we rustig op ons balkon, boven de promenade aan de Mekong. Het is een komen en gaan van mensen. En allemaal reageren ze precies hetzelfde: ze maken foto’s van zichzelf met de promenade of de rivier of het landschap van Laos als achtergrond. Het meisje met de blauwe spijkerbroek is zeker vijfenveertig minuten bezig om selfies te maken. Dat moeten er minstens zestig zijn.

Mekong

Azie 2017 dag 12

De man van Tourist Information wil ons helpen. Het is woensdagavond tegen negen uur, het regent zachtjes, de straat loopt langzaam leeg, de luiken gaan voor de huizen. We drinken nog een kopje koffie en proberen tegelijk wat informatie te krijgen. Dat lukt, al moeten we ontzettend ons best doen om zijn Engels enigszins te vertalen naar ons Engels. En zo horen we dat hij het idee heeft dat Holland beroemd is om zijn Vikingen. En hij kent de namen Goelit en Frankdeboe.We zijn in Chiang Khan, een plaatsje aan de Mekong, onbekend bij Europeanen. We genieten hier na enkele lange busritten van een bijzonder prachtige zonsondergang boven de rivier.

Bijna niemand spreekt hier één woord Engels. Maar toch is het gelukt om de was te doen (nu maar hopen dat deze mevrouw, die twee wasmachines heeft staan, gesnapt heeft dat we de was ook willen laten drogen). Het voelt hier goed. Er hangt een heel gemoedelijke sfeer in de straat. Het is schoner dan de steden die we ondertussen gewend zijn. Iedereen is vriendelijk, kinderen playbacken en dansen. Er is zelfs een levend standbeeld. Een jongetje van ongeveer tien jaar heeft zijn gezicht geschminkt en staat stil op straat. Als we voorbij gelopen zijn danst hij.

Onze kamer kijkt uit over de rivier. We boffen.

Luistertip: the river, Brian Eno

Weg van de snelweg 

Azie 2017 dag 11
Tegen drie uur komt de bus met Nederlanders terug. Veel gegil en gedoe van de pubers die uitstappen. Dat betekent het einde van onze rust aan het zwembad. En ja hoor, de muziek moet aan (levensbehoefte twee, want levensbehoefte één is de hele dag op je telefoon staren) en er kan weer gezwommen en gespeeld worden en geflirt waarschijnlijk.

Wij zijn dan al twee uur terug van een fietsroute die ons langs een riviertje heeft geleid van Old Sukhothai naar Nieuw Sukhothai. De route is duidelijk aangegeven met bezienswaardigheden en afstanden. Een beauty. En toch nergens te vinden in reisgidsen, of hier bij de infobalie. Prima gemaakt, jammer van de ontbrekende marketing. Maar dat betekent wel dat we met tweeen kunnen fietsen, langs velden en kleine dorpjes. We zien een meubelfabriekje waar handgemaakt spul wordt gemaakt; farms waar hanen gefokt worden voor de gevechten; illegale vissers die niet gefotografeerd willen worden; ruines van tempelcomplexen en altijd weer vriendelijke mensen die opzien naar die farang. Dus vaak moet ik de twee woorden thais die spreek roepen (hallo en dank je wel)
Een open stadsbusje brengt ons, en onze fietsen, voor een habbekrats terug naar ons beginpunt. Snel naar het zwembad. Nu is er nog niemand.
Luistertip: Vespertine van Ozark Henry

Zondag in Sukhothai

Azie 2017, dag 9

In en rondom het oude Sukhothai liggen de ruines van het oude koninkrijk. In de 13e eeuw ontstond hier het centrum van het rijk en dat is het ruim 100 jaar gebleven. Daarna komt de opkomst van Ayuthaya. Verdeeld over een oppervlakte van ongeveer 70 vierkante kilometer liggen hier de restanten van zo’n veertig tempelcomplexen.

Gisteren bezochten we de meest centrale tempels, vandaag fietsen we langs de noord- en de westkant. Het is heerlijk rustig om hier te fietsen, even af te stappen voor een wandeling of om een koffie te drinken. Al dertig jaar lang wordt er gewerkt aan restauratie, de bewegwijziging is prima, het park verwelkomt fietsers.

Ik wandel samen met een gezin naar boven, naar Wat Saphan Hin die ondersteunt dient te worden, en waar het buddhabeeld in de steigers staat. Ik ga uit nieuwsgierigheid, zij wandelen naar boven om kaarsjes en wierook aan te steken. En dat ontroert me. Zo op je zondag naar een ruine te gaan, daarvoor driehonderd meter te klimmen, om samen wat kaarsjes te branden. Hoe anders die toeristen, zoals ik, die gaan voor die unieke foto! Maar hier op onze route is het vandaag erg rustig. We grappen wat met een Zwitsers stel en verder laten we ons leiden door het gepiep en geknars van mijn fiets.

​​

Sokhuthai

Azie 2017, dag 8

Verkeer en vervoer, als je de mores niet kent. Nou, het was weer bijzonder en eigenlijk ook niet. Van Ayuttaya naar Sokhuthai. Vierhonderd kilometer naar het noorden met de bus. Na een uurtje heb ik soep gegeten, er zat een coupon bij mijn niet leesbaar kaartje. Daarna lang in de bus zitten met saai Thais entertainment op de tv. Dus het werd veel lezen, wegdommelen, kijken… bij het uitstappen weet ik even niet hoe het werkt. Ik zie geen duidelijke tuktuk-cultuur. Iemand wil ons wel meenemen, maa,r blijft lang dralen. Zonde van de tijd. Maar het komt uiteindelijk goed als we samen met nog zeven Fransen in een songtheaw geperst worden.

Sokhuthai is de warmste stad van Thailand en dat komen we ook te weten. Bij de verlate lunch om 4 uur verbazen we ons eerst over het sloffende geluid van de serveesrter. Maar blijkbaar heeft ze het warm en is ze moe. Ook ander personeel, aan de strijk met servetten, doet alles op zijn twaalfendertigst.  We huren fietsen en bezoeken het historisch park aan het eind van de dag, begin van de avond. Mooi! Alleen op zaterdagavond is er een openstelling tot negen uur.

De eerste rat

Azie 2017, dag 7
De eerste rat die je ziet is natuurlijk altijd het ergst. Vandaag zag Tineke hem wegglippen op een overdekte markt. Toegegeven: de plek was erg vies, aan het water en er lag overal voedsel. Maar toch…  voor ons reden genoeg om niet hier in de buurt te gaan eten.

Uiteindelijk hebben we vanavond zeebaars gegeten. En ons verwonderd over de hoeveelhed personeel. Vier viif meisjes en een ladyboy die zichtbaat niets te doen hebben. Tijd om de P van personeel eens onder de loep te nemen.

In de avond heb ik nog enkele foto’s gemaakt van de historische wats. Voorzichtig op de fiets want ik heb geen licht.

Het Holland Huis

Azie 2017, dag 6
Baan Hollandia is de herinnering aan de tijd van de VOC in Ayutthaya. Ruim 150 jaar was er een Nederlandse nederzetting hier net buiten stad tot ongeveer 1750. Ayutthaya was een centrum voor de handel met Japan, China, Korea en Nederlands Indie.  Het Holland Huis is in 2004 door koningin Beatrix geopend. Helder overzicht van de tijd van de VOC.  Voor ons een kans om hier in Azie gewoon friet met bitterballen te kunnen eten.

Vandaag zijn we ook door het Ramapark gefietst en wats uit de 15e eeuw  bezocht in de ochtend.

Naar Ayutthaya

Azie 2017, dag 5

Onze songthaew stopt precies voor de bus naar Suphaburi. Daar neemt een vrouw onze koffers over en plaatst deze achter in de bus. We gaan zitten en hoeven alleen maar op vertrek te wachten. Ruim twee uur later zijn we op de overstapplaats. Een medewerker helpt weer de koffers uit te laden, wijst ons het loket voor Ayutthaya laadt de koffers weer in de minivan op perron 2 en na even plassen kunnen we plaatsnemen. Na tien minuten zijn weer on the road. Reizen gaat zó gemakkelijk in Thailand. En het wordt nog gemakkelijker als Tineke ineens roept: he, daar is Promtong Mansion. Onze chauffeur stopt en dan staan we gewoon tegenover de ingang van ons guesthouse. Wat een mazzel! We hoeven niet nog eens twintig minuten naar het busstation om daar weer een tuktuk te nemen twintig minuten terug.

Tijd om te lunchen aan de rivier, te facetimen met Anne, bezoek aan Wat Mahathat, avondmarkt en te dineren aan de rivier ( een flinke zeebaars op houtskool gebakken voor mij en voor Tineke soft shell crabs).

Dat Tineke tegen een bord aanloopt van drie bij drie meter daar moeten we het dan maar een andere keer over hebben. Gelukkig liep dit goed af.


Luistertip bij dit blog: On the road again, Canned Heat.

Kanchanaburi

Azie 2017, dag 4
De Vries is de meest voorkomende Nederlandse naam. Vandaar dat Tineke nu juist een foto maakt van de grafsteen van een J. de Vries op de begraafplaats in Kanchanaburi. Duizenden grafstenen zijn hier te vinden, met Engelsen, Australiers en Nederlanders. Jonge mensen waren het, opgegroeid in de jaren dertig, het leger ingegaan om uiteindelijk hier in de rimboe van Thailand voor de Japanners aan een spoorweg te werken onder erbarmelijke omstandigheden. Als slaaf. Als ongedierte. Om te sterven.

Het JEATH museum laat dit alles nog eens zien. ‘” Geen Japanners vandaag”, zegt Tineke. Maar in het gastenboek van het museum zie ik toch dat er bezoekers uit dat land zijn geweest deze week.

Ook op het kerkhof twee kilometer buiten de stad zijn veel Nederlandse namen terug te vinden.

We lunchen tegen half drie in het stadje in een typisch Thais restaurant, Zap Zap. Springrolls, fried papaya salad, fried vegetables en rijst. Tineke drinkt er een cola bij en ik een grote bier. We moeten, omgerekend, zeven euro afrekenen. En dit was de lekkerste  papaya salad ever! (Met een verukkelijke dip van pepertjes, stukjes spercieboon, tomaat, nootjes, limoen… Geweldig!)

Henry Robins

Azie 2017, dag 3

Wat zal Henry Robins ervan vinden dat er nu t-shirts te koop zijn met een opdruk van The Death Railway en dat de plaatselijke middenstand in de omgeving van de spoorbaan daar geld mee wil verdienen?Henry Robins was één van de vele Australiers die in Japanse gevangenschap moest werken aan de Birma-spoorlijn. Voor de gevangenen was het een hel. De Hellfire Pass moest gewoon met de hand gekapt worden. Te ziek om te werken bestond niet. Voor eten was er een kleine dagelijkse hoeveelheid rijst, eventueel aangevuld met eendeneieren en rattenkeutels. De arbeiders stierven aan ondervoeding, diarree of tropische ziektes. Ook Henry Robins, die dankzij een gedenkplaatje nog herrinnerd kan worden.


We bezoeken de Hellfire Pass, lopen een stukje over de rails en schrikken toch nog van de ontberingen die we eigenlijk wel kennen. De zinloosheid van de onderneming.

Een twintigtal kilometers verderop gaan we zelf, midden tussen wild fotograferende toeristen, een stuk van het traject afleggen. Dan moet je wel eerst door een touristtrap met onder andere de genoemde t-shirts, fleurige jurkjes met de dodenspoorweg, paraplu’s met de spoorweg, al het denkbare … met de spoorweg.

En deze mensen komen thuis met de meest romantische foto’s … gemaakt op de spoorweg, of op de Hellfire Pass.



In de ochtend waren we te vinden in het Erawan National Park. Er is een waterval met zeven levels, waar het goed vertoeven is. Als je het water ingaat komen de vissen lekker van je voeten en onderbenen knabbelen. Het voelt vreselijk. Maar in een fish-spa betaal je daar in Europa flink geld voor. En het water is heerlijk koel.


Luistertip: Cool water, the Beach Boys